INSTITUTO
CERVANTES BENELUX ENGLAND AND
WALES
Opleiding en Training, Werving
en Selectie, Management, Business Consultancy, Reizen, Vertaalservice, Tolkenservice, Public Relations, Communicatie, Publishing, Spaans in Spanje, Amerika, Ondernemerschap, Luchtvaart, Automatisering, Internet, Productions, Verzekeringen, Hotels, Bankbedrijf, Voetbal, Prinses Diana Stadion, Televisie, Onroerend goed
7 juni 1998.
Betreft: BINGO Kenmerk: JH/LH980607
FOTO BOVEN: 2005 LA
PAZ DE VALLADOLID
Beste Liesbeth, Vrijdag 5 juni 1998. Terug van het Domplein. Het feest is begonnen. De
organisatie vanavond was perfect. Daar heb ik de dames dus voor
gecomplimenteerd. Hetgeen zij zeer op prijs stelden. De taal van
bloemen speelt hierbij een belangrijke rol in de communicatie.
Vooral als het zes witte
rozen en drie paarse bloemen zijn.
Paars
is dan nog maar op de helft, maar er zaten ook nog paarse bloemen
in de knop in het boeket in de hal van het Instituto. Daar heb ik
kennis gemaakt met de heer K.
Eric Kroes. De heer Kroes
is voormalig directeur van het Circustheater in Scheveningen,
hij woont in Friesland - far away - en zijn beroep is
fundraising. Ik heb hem in het kort mijn plannen uiteengezet en
hij was zeer geïnteresseerd in de Stichting Cervantes
Benelux. Ik denk
dat hij een belangrijke rol kan gaan
spelen in de komende drie maanden voor 'the business', met name
voor de European
Cervantes Foundation Ik heb hem toegezegd te schrijven en
wij blijven in contact. Op de terugweg werd ik nog even aangesproken
door twee Engelse meisjes met de vraag "What did you have
for dinner?". En ik heb hen uitgelegd "that I had some
Spanish food this evening". Is'nt it nice? De heer Kroes
heb ik de volgende brief doen toekomen: Fundraising.
Zaterdag, 6 juni 1998. Ik ken jou veel te goed. Er werd ook voortdurend
over huwelijksproblemen gesproken op de
Baak. De man met een aardig idee is de heer Eric
Kroes. Ik laat mij graag door hem adviseren. Ik denk dat het
een goede zaak is als hij een soort benefietwedstrijd organiseert
voor de stichting of nog een Diana
Concert for Life. Maar dan in het Concertgebouw,
waarbij de opbrengst ten goede komt aan de European
Cervantes Foundation
i.o. (lees Stichting
Cervantes Benelux). Wellicht kan de New London Chorale daar
een bijdrage aan leveren. Zij weten immers dat ik de échte
partner van Diana was.
En Lynne
Dawson, JULIO IGLESIAS
en ook Elton
John (als hij geen vieze woorden meer in de mond neemt). Ik
lees dat de leden van het koninklijk huis een nieuw beveiligingssysteem
krijgen aangemeten. Een zogenaamd 'remote alarm'. Zo'n apparaat
mogen ze ons ook wel geven als wij naar Engeland gaan. Ik ben
al goed bekend bij de beveiligingsdienst van het Koninklijk Huis.
Vooral bij de heer Lamèris, zoals ik Harry en Monique afgelopen
woensdag heb verteld. Ik beschik ook nog over een persoonlijke
lijfwacht, maar ik ben zijn nummer kwijt. Ik heb wel veel plezier
gehad van die agent in de tijd dat ik doorging voor 001 aan
de overkant. Laat dat maar aan Elton
John over. Hij staat nog flink bij ons in het krijt. Julio
ook, overigens. De post die je mij hebt gestuurd is inderdaad
niet aangekomen. Wél van Harry. Je kunt mij rustig schrijven,
omdat je mijn vertrouwen hebt. Zo is ook de historische speech
van Charles S.
ontstaan. Ik heb goede hoop dat er een creatieve droom over Cervantes
naar boven komt. Vandaag ontving het Instituto
Cervantes Benelux het blad Levende
Talen nummer 530. Daar is op de pagina's
303 en 304 de heer Jan
Peter Nauta weer eens aan het woord voor de variatie. Hij
communiceert op papier beter dan op straat. Leuk is het artikel
Facelift Spaans op School over de vereniging
die ik uit den dode heb doen opstaan toen er geen kandidaten meer
waren voor het bestuur. Vandaar dat Tineke
gisteren nog die persoonlijke brief van mij heeft ontvangen. Jan
Peter - de naam past wel in een hockeyteam - schrijft ook een
verhaal over Cuadernos
Cervantes: "Soms vraag je je af
hoe het mogelijk is, maar Cuadernos
Cervantes is al weer aan nummer
18
toe." Dat vraag ik me ook af. Er is mij namelijk nog nooit
om toestemming verzocht om een blad onder die naam uit te brengen.
Als ik bij de redactie van dat blad nu een schadeclaim neerleg
zijn we morgen al multimiljonair. Maar ik kies liever voor een creatieve oplossing
zoals hierboven vermeld. Dat wordt immers zeer op prijs gesteld.
Ook op het Domplein. Maar ik blijf echter niet alles voorschieten.
Ik heb thans genoeg krediet verstrekt aan onze Spaanse vrienden.
Pro-actief beveiligen. Daar kan Jacques
Chirac nog wel iets
van leren. Ik verbaas mij er immers nog steeds over dat hij voor
mij - klaarblijkelijk - scherpere veiligheidsmaatregelen had getroffen
op het Gard
du Nord tijdens
koninginnedag vorig jaar, dan voor Diana op koningin Wilhelmina's
geboortedag. Een fiets is klaarblijkelijk ook veiliger dan een
Mercedes. Daar kunnen we ook nog het een en ander van leren. Het was overigens gisteren in alle
opzichten een historische gebeurtenis zonder weerga op het Domplein.
Niet alleen de honderdste geboortedag van García Lorca
werd herdacht, maar eveneens de 350ste verjaardag van de Vrede
van Munster, welke 's middags door Hare Majesteit al feestelijk luister werd bijgezet
op het Haagse Binnenhof. Aan alle haarkloverij
tussen verschillende categorieën "christenen" is
naar ik hoop thans - na 350 jaar - definitief een eind gemaakt
door de publieke opinie, hetgeen vandaag nog eens is bekrachtigd
door mijn goede vriend Prof.Dr.
B. Smalhout in zijn artikel Schriftgeleerden
en Farizeeën. Ik mag er thans vanuit
gaan dat alle negatieve elementen in deze samenleving vanaf heden
definitief de mond zijn gesnoerd. Er zijn overigens nog andere
manieren om miljonair te worden, zoals vandaag gemeld in de Telegraaf.
Je bestelt gewoon een half jaar lang een stapeltje overschrijvingskaarten
van de Rabobank. De
formulieren hebben onder het voorgedrukte banknummer nog een speciale
ruimte, om eventueel een ander nummer in te vullen. Vul daar het
rekeningnummer in van een gemeente en een bedrag onder de vijfduizend
gulden, Hfl. 4999,- bijvoorbeeld - want dat bedrag wordt niet
gecontroleerd. Handtekening eronder en op de post en het geld
komt met honderdduizenden tegelijk op de rekening binnen van de
stichting. Dat zal Herman
Wijffels leuk vinden. Maar hij mag ons ook op een andere wijze
sponsoren. De Stichting
Cervantes Benelux
heeft immers meer om het lijf dan een
hockeyteam of een fietsclub. Ik heb dienaangaande graag snel uitsluitsel
van een aantal sponsors. Daar kan de ANWB zich ook onder scharen.
Ik kreeg al een leuk horloge dat de tijd aangeeft tot het moment
dat die klant van jullie - aardige mensen overigens - tot positieve
ondersteunende actie overgaat. Op dat punt kan Monique wellicht
nog iets betekenen. Het is een leuke jongedame en ik mag haar
graag. Het
probleem van Parijs begint op dit moment ook al helderder
te worden. Het is maar goed dat we de druk op de ketel houden.
Ik lees vandaag Getuigen
ongeluk Diana bijeen. Er rust op ons een zware
verantwoordelijkheid om dit probleem verder op te helderen. Ik
ben het immers met Mohamed
Al Fayed eens. Het motief is duidelijk: Ons
familiebedrijf mocht
niet tot stand komen. Maar goed dat
er nog atoombommen zijn in Pakistan. Maak je geen zorgen over
de reputatie van de Baak. Jou
valt niets te verwijten, noch jouw huidige collega's. Je hebt
gedaan wat je kon om het bedrijf weer een gezonde reputatie te
geven. Dat strekt jullie tot eer. Je hoeft niet het leed van de
hele wereld te torsen, maar slechts je bevindigen terzake aan
rechter Hervé te doen toekomen. Peter helpt je wel bij de vertaling
in het Frans. Hij is immers ook voldoende geïnformeerrd.
Teneinde de heer Hervé
Stephan van dienst te zijn heb ik vanmiddag
het volgende bericht verzonden naar de rechtbank alhier
Procedure 97 / 2152 BELEI R08 II G32. 17.25 Terug van 'Cervantes'.
Ik heb daar een voorwoord geschreven in het gastenboek, De eerste
lezing heb ik gemist omdat ik toevallig goede bekenden tegenkwam,
de pelgrims naar Santiago.
Harry en Maria.
Ik heb hen nog leren kennen toen ik met jou samenwerkte. Zij waren
in die tijd eveneens een belangrijke inspiratiebron voor mij.
In die belangrijke levensfase, waarin er - zoals inmiddels elke
dag - levensbelangrijke beslissingen moesten worden genomen, heb
ik mijzelf gezegd "Ik hecht mij niet aan het materiële".
Als ik geen geld meer heb kan ik altijd nog naar Santiago
lopen. Dat zal op dit moment niet meer lukken. De conditie is
inmiddels ook iets teruggelopen. Ik zal het dus weer van het geld
en het verstand moeten hebben. En uiteraard mijn beheersing van
het Spaans, onder meer. De tweede lezing was buitengewoon boeiend.
Niet alleen omdat Federico García Lorca mijn favoriete
Spaanse dichter is, maar met name door de goede voordracht van
Eva Navarro. Eva komt zelf uit
Granada.
En dat is mijn
Heilige Stad, zoals je weet. Eva hield een voordracht over
de tijd dat Lorca in New York woonde. Ten tijde van de beurskrach
op Wall Street. Hij heeft daar gezien hoe miljonairs zich van
het leven beroofden nadat zij al hun bezittingen waren kwijtgeraakt.
Maar goed dat ik Harry en Maria ben tegengekomen. Het centrum
van de stad wordt thans bezet door Russen. Het is een vrolijke
boel met al die kozakken om mij heen. Maar het meest tot de verbeelding
sprak mij een zwarte zanger voor de Winkel van Sinkel met zijn
lied You need someone
to lean on. Het is immers alweer een
hele tijd geleden dat ik iemand had die op mij leunde. Ik hoop
dat daar gauw weer eens verandering in komt. 19.45 Film bezocht
in Filmtheater 't Hoogt. Hier 100 meter vandaan. Aan de orde was
de film Spaanse Aarde van de Nijmeegse cineast Joris Ivens met gesproken
commentaar van Ernest
Hemingway. Het is goed daarop terug
te zien. De film begon In
een dorp in La Mancha niet ver van Aranjuez,
Ocaña en El Toboso. Het
doet mij denken aan een brief. Ik zal eens zien of ik hem nog
heb. Jawel. Ik heb hem nog in mijn archief:
TUSSENRAPPORTAGE. Dit is
wel interessant. Ook voor jou, naar ik mag aannemen. Onze methodiek
werkt dus: profeteren, een toekomstbeeld creëren en er naar
toe werken. Mijn organisatie is nog niet echt een bedrijf, maar
het zit eraan te komen. Ik stel mij bij deze brief nog één
vraag. Wat deed jij in Amerika
in 1992? Daar heb ik over gedroomd.
Ik zag jou in een hemelbed ergens in Californië. In Hollywood
om precies te zijn, bij de cast van The Bold and the Beautiful.
Het komt voort uit een gesprek dat wij ooit eens hebben gevoerd
over een andere Amerikaanse soap-serie, 'Dallas'. Naar aanleiding
van dat gesprek heb ik mijn case De Zaak N.I.E.T.S B.V.
geschreven, waarin ik jou het pseudoniem 'Angela Vincente' heb
gegeven. Nadien heb ik de tekening gemaakt - naar Opland - , waarvan
ik je in mei1995
een foto heb doen toekomen, alsmede de overige hierop geportretteerde
hoofdrolspelers.
Calderón heeft niet alleen
'Het leven is een droom' geschreven, maar ook El Gran Teatro del Mundo.
Dit stuk is een allegorie waarin GOD een rol toebedeelt aan alle
spelers. Het was mij vanaf dat moment al duidelijk dat er een
hoofdrol was weggelegd voor jou en mij in dit Grote Theater dat
Wereld wordt genoemd. Dát staat afgebeeld op mijn tekening
van 19 oktober 1994. Het is de situatie van heden ten dage. Ik neem
daarin nog steeds een centrale plaats in tussen Onze
Koningin en de Koning
van Spanje. Het is nu eenmaal zo en niet anders. Het was leuk
om met Harry van gedachten te kunnen wisselen over TELEAC.
Ik heb ooit voor hen een begeleidingscursus verzorgd hier in Utrecht
en in Hilversum bij de cursus
Por
Favor, een professionele voortzetting van de methodiek die
ik in 1980 heb geïntroduceerd, samen met Corthea Goeman Borghesius,
het kindermeisje van PRINSES
IRENE in die tijd ("Ze kennen je al goed").
Dan praat ik wel over de Familie De Bourbon-Parma.
Die houd ik dus graag te vriend. Terug naar de film "Spaanse
Aarde". Het laat Spanje zien tijdens de Spaanse burgeroorlog.
Een gespreksthema dat veel aan de orde is geweest gedurende de
talloze bezoeken die ik aan dit tweede vaderland heb gebracht
tot op heden. De film gaf een beeld van een verscheurd volk in
de periode 1933-1936. Republikeinen
vochten tegen de koningsgezinden. Maar de koningsgezinden waren
fascisten, gesteund door Hitler Duitsland. De oprichter van het
Instituut voor Bedrijfskundige Opleidingen heeft naar eigen zeggen voor deze laatste groepering
militaire strategieën ontwikkeld. Hij diende de koning. Dat
is een goede zaak, want ik ben er zeer mee vergenoegd dat Juan
Carlos daar het heft in handen heeft. De republikeinen streden
voor de democratie. De trainingen van Daniëlle
Roex geven aan wat van dit soort processen in het verleden
het resultaat kan worden. We hebben nu zowel een koninkrijk als
een democratie in Spanje: de constitutionele
monarchie. Toonbeeld voor de wereld.
Over opnieuw zeven jaar is het 2005.
Ik denk dat er dan niet veel republieken meer over zijn. De koning
van Bulgarije krijgt nu ook al zijn bezittingen terug. Dat zien
we verder wel in het jaar 2005. Afgelopen
woensdag heb ik Monique nog laten weten dat ik in 1991
al wist dat ik deze week op de plaats zou zitten waar ik zat.
Zo werkt het en niet anders. Als ik nog verder terugkijk naar
mijn eigen geschiedenis denk ik terug aan de cursus Vamos a Ver.
Dat hoorde ik vanmiddag nog door een Spaanse dame uitspreken.
Het thema van de cursus was "gangsterismo en España"
en de hoofdpersoon heette Spencer,
Lola Spencer. Daarom heb ik 'ingelogd'
op Lady Spencer (Karen) in The Bold and the Beautiful en de echte Lady
at KP. Ik was de advocaat in het stuk en nu is ze dood. Dat heb
ik nog niet helemaal verwerkt. Dat merkte ik met name vanmorgen
toen ik harmoniekorps 'De bazuin' de Neude zag binnenmarcheren
onder de tonen van Engelse marsmuziek. Het is nog steeds hartverscheurend,
lieve schat, als ik Di nog op die foto zie in The Sun. Op het
dak van Mohamed,
nadat ze door zijn zoon is vernederd en misbruikt. Dat zegt mijn
intuïtie en ik weet dat het zo is. Ik hoor haar broer nog
zeggen op de begrafenis "And her greatest gift was her intuition.
And she used that wisely." Dat geldt ook voor jou. We zullen
het weldra zien zodra Hervé
Stephan helderheid in de zaak heeft
gebracht. Ik zag in de film van Ivens ook het standbeeld van 'don Quijote' op
de Plaza de España in Madrid.
Daar is in 1968 mijn
Instituto Cervantes al geboren,
toen Spanje
nog geen democratie kende en de familie Aznar aan de Costa Dorada
op vakantie ging. De brochure van mijn Spaanse collega's vermeldt
"Het Instituto
Cervantes is de instelling die in
1991 door Spanje
werd opgericht om het onderwijs van het Spaans wereldwijd te stimuleren
en de cultuur van alles Spaanstalige landen te verspreiden. Vandaag
de dag is het de grootste organisatie ter wereld gewijd aan het
onderwijs van het Spaans. Het
Instituto Cervantes is een instelling
zonder winstoogmerk." Dat is ook de Stichting
Cervantes Benelux. Vandaar dat ik vandaag namens de stichting in het
gastenboek heb geschreven en de Gawan Stichting in de Stichting
Cervantes Benelux
heb uitgenodigd zitting te nemen, teneinde
gezamenlijk bruggen te slaan tussen Nederlands- en Spaanstalige
landen. Ik hoop dat ze dit oppakken. Dan kan ik mij immers iets
meer met de holding
gaan bezighouden. Want ik kan toch niet alles alleen in deze wereld.
Er zijn nog meer mensen die kunnen werken. De meesten zitten in
de kaartenbakken van Ad
Melkert. Dus er is nog veel werk aan de winkel voor hem en
kameraad Frank
de Grave. Ik reken er daarom op dat hij zijn verantwoordelijkheid
terzake neemt. Die discussie kunnen jullie nog wel verder op gang
brengen als directie van de Baak.
Ik ga nu (9.00) naar het Centro
Flamenco Puro voor het optreden van
de Grupo Girasol, een energieke band die een aanstekelijke mengeling
speelt van flamenco, rumbas flamencas en Zuid-amerikaanse liederen.
Zondag 7 juni
1998. 01.00 Terug in mijn kleine paleisje.
Utrecht bruist. Het lijkt Madrid wel. Het was een bijzondere avond.
Eerst heb ik met een aardige dame gesproken die zeer veel weg
had van Lady Shand Kydd
en de problematiek in Engeland met haar
besproken. Zij is een goede vriendin van de Marquesa de Benidorm.
De Spaanse adel begint thans ook mijn aandacht te krijgen. Maar
ook de authentieke bewoners van Granada.
De hele groep kwam uit die stad. Dus je begrijpt wel dat ik vanavond
even 'in heaven' was. Eva Narvarro was er ook. Een buitengewoon
sympathieke jongedame en leuk om te zien. Zo heb ik nog veel meer
'vergeten' vrienden en vriendinnen in die stad. Vandaar dat ik
je nu ook een deel van mijn dagboek 'Granada
1992' weergeef in deze brief. Het is nu precies zes jaar
geleden. Dat past goed bij die zes
witte rozen in dat boeket van gisteren.
Granada, vrijdag 5 juni 1992. "Ya estamos",
de eerste dag van de Reconquista de Granada. Acabo de tener el
más fantástico día de mi vida. Een droom
is echt werkelijkheid geworden. Te paard met Ciglia, 27 jaar en
beeldschoon, Enrique, el noble andaluz de venas de sangre en twee
dames, door het mooiste berggebied dat je je maar kunt denken.
Door de bedding van een snelstromende rivier, langs rotspartijen
en oleanders. Door een onbeschrijflijk mooie kloof. Een paradijselijke
zwempartij.
Samen gegeten tussen de paarden
en de af en toe opduikende in het wild levende berggeiten. Tenslotte
genoten van de wijze waarop een ranchero met geduld en kunst zijn
caballo cartujano de meest onnavolgbare pasos liet maken. Enrique
had het me voorspeld. Aquí te vas a enamorar. Te vas a
enamorar de este pueblo. Dit gevoel heb ik niet kunnen weerstaan.
Ciglia....
Don Enrique....
"Aquí tienes un nuevo
amigo. Mi casa es siempre tu casa".
Eervol.
Het afscheid nemen viel mij zwaar.
Zeer zwaar. Yo vuelvo otra vez. 's Morgens bezoek aan Almuñecar.
Gesproken met Andrea, een allerliefst Schwäbische secretaresse
van Joaquín. Zie 6
JUNI 1992 INSTITUTO INTERNACIONAL ALMUÑECAR.
Granada, zaterdag 6 juni
Met de auto door Granada. Wat
een avontuur. De eerste afspraak had ik om 10.00 uur met Carmen
García Moreno van Eurohispania. Daarna volgden Carmen Linares
van Carmen de las Cuevas en Antonio Perales Castro van Castila.
Zie ook de afzonderljke bezoekverslagen. Na het bezoek aan Carmen
García ging het richting Albaycín, een straat met
een stijging van rond de 15 à 20% en praktisch geen mogelijkheid
om de auto kwijt te raken. De school "Carmen de las Cuevas"
bevindt zich op de rand van de Sacromonte. De wijk met de grotwoningen.
De Cuesta de los Chinos was niet gemakkelijk te vinden. De straatjes
zijn smal, stijl en de stenen zijn glad, zodat je er gemakkelijk
uitglijdt. De straatnaamsaanduiding laat hier en daar ook nog
wel te wensen over, waardoor de school praktisch niet te vinden
is. Eenmaal aangekomen werd ik door Carmen verwelkomd met een
rondleiding. Carmen runt de school met haar vriend Juan Ignacio
Martín, ofwel Nacho. Het pand is trapsgewijs tegen de bergwand
gebouwd. Dit is de meest authentieke school die je je maar kunt
denken. Toen Carmen het licht aandeed van de verbljfsruimte van
de cursisten, ging er een schok door mij heen. Plotseling stond
ik oog in oog met de ruimte waarin ik 21 jaar geleden mijn historische
verloving heb gevierd tussen de gitanos: una Cueva del Sacramonte.
Volgens Carmen heb ik toen nog de goede tijd meegemaakt, want
zij kan zich dit soort Juergas niet meer herinneren. De ruimte
is ingericht om in te verpozen, video-films te zien en te lezen.
De leslokalen zijn via een trap, die de drie terrassen verbindt,
te bereiken. Hoe hoger je komt des te hoger wordt ook de kwaliteit
van het panorama, het panorama op het Alhambra en de Sierra Nevada.
Adembenemend...... Het volgende bezoek ging naar Castila. Nog
veel moeilijker te vinden in de Aljibe de los Gatos, nr. 1. Verwelkomd
door Antonio Ruiz en Antonio Perales Castro, de directeur. De
directeur, een zeer welbespraakte, jonge academicus, afkomstig
uit de "herenstad Baeza" vertelde zijn verhaal over
de Cármenes de Granada. "Carmen" is afkomstig
van het Arabische "Al Karm", dat wijngaard betekent.
Elke Carmen is een projectie van de innerlijke geestesgesteldheid
van de oorspronkelijke bewoner. Zo zijn al deze cármenes
van Arabische oorsprong. Wat de "Judería" is
voor Córdoba, en het Barrio de Santa Cruz voor Sevilla,
is het Albaycín, de buurt (het gedeelte met de "voisins"),
voor Granada. Wandelend door het Albaycín ziet men niet
welke rijkdom er achter elke muur is verborgen. Bij aankomst zie
je slechts een poort, maar zodra zo'n poort opengaat "salta
a la vista" vrijwel steeds en oogverblindend paradijsje,
vaak met een patio in de geest van het Palacio Árabe in
het Alhambra, of met een koele tuin. "Castila" is gevestigd
in zo'n carmen. Het pand is van geslacht op geslacht overgegaan.
Normaliter zijn deze huizen volgens Antonio niet te koop. Het
huis is bescheiden, maar zeer authentiek. Het kleinste lokaaltje
is via een smalle trap te bereiken en wordt "la torre"
genoemd. Van hieruit een blik op de paradijselijke tuin, met een
palmboom en een "higuera" een vijgenboom. Hoewel de
vijgenboom het zicht op het Alhambra enigszins ontneemt, nodigt
deze plek tot contemplatie uit. De mengeling van de geur van oleander
en jasmijn, het geluid van zwaluwen en fontijnen en de blik op
het Alhambra en de Sierra Nevada maakt een verblijf op deze plek
tot een onvergetelijke gebeurtenis.
In de tijd dat ik van de Colonia
de San Conrado naar het in het andere deel van de stad gelegen
Albaycín reed had Carmen García inmiddels in goed
overleg met mij contact gelegd met Carmen Linares en Antonio Perales.
Volgens afspraak zijn we rond vier uur met een groep bestaande
uit Antonio Perales, Antonio Ruíz, Carmen García,
Edgar, de Oostenrijkse journalist en diens vrouw, en Kathy uit
Limburg an der Lahn, de kersverse secretaresse van Castila, door
het Albaycín gewandeld naar een bar/restaurant waar men
normaliter ook met cursisten pleegt te eten. De sfeer was vrolijk,
de sfeer was druk, zoals in veel Spaanse bars rond dit tijdstip.
Het was er druk. Helaas was Carmen Linares niet aanwezig. Antonio
was in het gesprek met mij de tijd vergeten en met haar was er
al drie kwartier eerder afgesproken. Ik heb een brindis uitgebracht,
"un brindis al futuro y a la Reconquista de Granada".
Daarna zijn we aan tafel gegaan. Carmen was een voortreffelijke
tafeldame. Onder het genot van een sopa sevillana, met alle soorten
vis en mariscos, una pez de espada en rode en witte wijn, spraken
we over vele thema's. Carmen komt uit de streek van García
Lorca. We spraken over La Casa de Bernarda Alba, Doña Rosita
y las Flores, Yerma en Bodas de Sangre. Alles komt hier tot leven.
Het thema volksgeloof en "presagios", voortekenen, kwam
aan de orde. Carmen is van menig dat dit Lorcaanse denken nog
sterk leeft onder de bevolking van de Vega de Granada. Het thema
bleek conflictief. Onze vriend uit Baeza was hevig verontwaardigd
over de wijze waarop het beeld van het Spaanse denken naar buiten
komt ten gevolge van de verhalen van Lorca. Het kruidvat ging
open, waarop Carmen voorstelde het maar over voetbal te hebben.
Toen kwam toevallig ook even Spanje-Malta (12-1) aan de orde,
waardoor Nederland acht jaar geleden voor het Europees kampioenschap
werd uitgeschakeld, Boem!!!!! Weer een lont ontstoken. Naar Spaanse
begrippen had de UEFA er alles aan gedaan om Nederland groepswinnaar
te laten worden door ons land in Aken tegen Malta te laten spelen
in plaats van op dat eiland. Vervolgens heb ik maar het thema
"De la Edad Conflictiva" van Americo Castro en mijn
afstudeerthema over het erasmismo en het cristianismo nuevo in
de Don Quijote aangesneden. Por fin quedamos amigos.
Wandelend kwamen we uit op de
Plaza de San Nicolás.
Aan mijn voeten: het Alhambra.....
Un suspiro.....
Un sollozo.....
"Ahora siento lo que puede haber sentido Boabdil hace quinientos
años", zei ik Antonio.
El suspiro del Moro.....
's Avonds op een terras met uitzicht
op het verlichte Alhambra tot half twee "pinchado",
endivia, quesos, chorizo, etc. met Paco, Antonio's "socio",
medevennoot, en Kathy. Gespreksthema's: Antonio Machado, Jorge
Manrique, Miguel Hernández, García Lorca, Calderón
de la Barca:
"La vida es sueño
y los sueños sueños son".
Daarna een Carlos III in een
pand dat zo uit de sprookjes van "1000 en één
nacht" leek te komen, de Casa de Yangüas. In dit kleine
paleis had Antonio ooit gewoond. Onbeschrijflijk mooi. Een Generalife
in het klein. We hebben dit huis eerst van onder tot boven bezichtigd.
Het geluid van de fonteinen en de indringende klassieke tonen
van Ravel, de feeërieke verlichting, de romantische stemming
van "una pareja acariciándose", twee beeldschone
mensen, en de geur van jasmijn, maakten deze momenten tot een
onvergeteljke betekenis.
Granada, paraíso para
pocos...
Antonio hoopt in overleg met
de eigenaar van dit pand, "el capitán", hierin
zijn Castila te kunnen vestigen. Ik heb hem aangemoedigd "en
proseguir en esta idea". Rond half vier "de la madrugada"
hebben we als "amigos" afscheid genomen met de zekere
overtuiging dat de Reconquista in Granada is begonnen.
Zondag, 7 juni 1992
Terug in het
Alhambra
Terug in het Alhambra.
Na 21 jaar.
Na 3 levensperiodes van 7 jaar.
Toen het begin van een nieuw
leven.
Nu opnieuw.
Dat begin heeft vruchten gebracht.
Mark en Ramon, en hun moeder zorgt voor hen.
Dankbaarheid.
El Albaycín......
El Generalife.....
La Alhambra.....
En dan is er de Patio de Arrayanes........
Y por fin...
El Patio de los Leones.....
De film wordt teruggedraaid.....
Un suspiro.....
Un sollozo.....
No se puede volver atrás......
Gratitud......
Dankbaarheid......
Dat ik gezegend ben om dit te
mogen meemaken......
Om dit te mogen beleven.....
Una gitana las mij de hand:
"Un buen hombre....
Muy sincero....
Esta línea es su vida....
Una vida larga....
Mucha amore....
¡Y ahora pagar!"
Ik gaf haar 100 pesetas...
Nee, dat was te weinig.. voor zo'n toekomst....
"El futuro no se puede comprar"
was mijn antwoord.
Of dat zo is, weet ik eigenlijk
niet.
Zo'n toekomst is veel waard....
Misschien ga ik nog wel eens
terug naar deze gitana.....
Over zeven jaar misschien.....
En betaal ik haar "mucho
má".
500 jaar terug.
El suspiro del moro...
El suspiro de Boabdil...
De intocht van Isabel en Fernando....
¡Católicos!
Tot hier hebben ze gevochten
en de wereld een nieuw aanzien gegeven.
Het einde van de middeleeuwen....
Het begin van een nieuwe tijd...
Hier liggen ze.....
In een kist.....
Dood!
Maar ik leef!
En niet zo'n klein beetje!
Ik reken op 12 periodes van 7
jaar.
Y muchos amores!
Un lugar muy
interesante
Acabo de comer en el mesón/restaurante
"Posada del duende", Duende 3, Teléfono 266610
- Granada, C.I.F. 23.639.806 -S. Eigenaar van deze herberg is
Manuel Ruiz Peralta. Voor een portie spaghetti heb ik met veel
plezier 2000 peseta's betaald. Voordien had ik in de bar gesproken
met un cliente over La Corrida. Gesproken over de Plazas de Toros
die ik heb bezocht: Monumental Barcelona, Las Ventas Madrid (dos
veces), La Maestranza Sevilla en Tarragona, waar ik Don Angel
Peralta als rejoneador aan het werk heb gezien. Gesproken over
Manolete, waarvan de foto's en krantenartikelen alom aanwezig
waren en zijn pasos, de manoletina. Gesproken over el (paso) natural,
la verónica, la mariposa, y hay muchos más. In dit
restaurant eten alle stierenvechters van Spanje. Elk jaar geeft
dit restaurant een trofee uit, "El Duende", een dwerg,
de geest van el tóreo, aan de beste matador, de beste bandarrillero,
de beste picador en de beste ganadería. De beste stieren
worden gefokt in de streek rondom Cádiz en Salamanca. In
dit restaurant komen interessante mensen met interessante verhalen.
Ik had mij op de gebruikelijke wijze opgesteld in een hoek waarin
ik alles kon overzien en horen. Interessant was het tafelgesprek
van een oud-stierenvechter met zijn echtgenote ("Yo solía
torear"), en twee jongere echtparen, waarvan een man met
een witte haardos en baard, een man van tegen de vijftig jaar.
Hij sprak over "los Holandeses" die in Almería
rozen kweken, vervolgens naar Nederland transporteren en van daaruit
naar Japan. De Spaanse rozen worden dus onder Nederlands label
aan Japan verkocht. De Japanners zijn daar gek op. Uitstekende
bediening. Muy sensitivo. Uitstekende non-verbale communicatie
tussen de obers. "Volveré otra vez". Een uitstekende
plaats om met managers te gaan eten op een zodanige wijze dat
zij met stierenvechters én Spaanse marktpartners in contact
worden gebracht.
Maandag 8 juni
Na lange omzwervingen kom ik
uiteindelijk op de weg naar Murcia. Deze weg bleek boven langs
Granada heen te lopen, langs het Albaicín. Plotseling herkende
ik de weg. Hier was ik al eerder geweest, toen ik zaterdag in
het Albaicín een parkeerplaats aan het zoeken was. De scholen
zijn daar dus wel met de auto bereikbaar via deze weg. Desalniettemin
blijft het een probleem om voor de auto een plekje te vinden.
De N342, van Granada naar Murcia, wordt op dit moment tot autovía
omgebouwd. Er is weinig verkeer op deze wegen en snelheden van
150 of 160 km zijn geen uitzondering. Dat verandert op het moment
dat je plotseling weer gebruik moet maken van de oude carretera
nacional.
Ik passeer hier een boer op een
muilezel.
Voor mij rijdt een vrachtwagen.
Deze vrachtwagens houden het verkeer soms behoorlijk op, vooral
als de weg stijgt.
Het gebied dat ik nu binnen rijdt heeft erg veel weg van een woestijn.
De grond is dor, grauw, grijs en blijkbaar sterk kalkhoudend.
Ik rijd nu in de omgeving van
Lorca. Het is droog, kaal...
Ik laat Lorca liggen, rijd door, de weg is lang....
Ik wil ook nog een keer in Alicante terecht komen.
Het is warm in de auto, maar toch wel goed om te rijden.
Stilstaan? Nee....
Aan de rechterkant een grauwe
vlakte, aan de linkerkant grauwe, grijze bergwanden die afgegraven
worden. Hier en daar wat rood, kennelijk erg ijzerhoudend. Op
een berg verheft zich een enorme stadsmuur die doet denken aan
de muren van het Alhambra en de stadsmuur van Ávila.
Het is nu 2.23 u. Het landschap
is hier exact hetzelfde als in de Sahara in Tunesië.
Kale rotsen....
Er is geen begroeiing meer....
Hier en daar wat plukjes struikgewas...
Dan weer bergen....
De weg daalt....
Ik zit nu in de stad Totanar, región de Murcia.
Het is heet.....
Droog....
Maar blauw...en grauw...
Er is gezegd "Afrika begint
achter de Pyreneeën".
Dat is natuurlijk maar ten dele waar, maar dit gebied verschilt
absoluut niet van het Afrika van Tunesië.
Hier en daar een lemen huis,
omgeven door een aantal palmbomen.
Getuigen nog van de oude Moorse tijd.
Daarnaast ook een hoop industrie.
Weer huizen met palmbomen.
Voor mij doemt de aanplant van een palmwoud op.
Contrasten...
Ik denk nog even aan mijn bezoek
van gisteravond aan la Posada del Duende in Granada.
Gente de la Alta Sociedad.
Hier, ter hoogte van Libreria,
begint de autovía weer.
Hier staat aangegeven dat er en minimale snelheid geldt van 100
kilometer.
Hier passeer ik weer een bord van maximaal 100 kilometer.
Een fabriek van Hero.
Ik zag ook een Vivo.
Aankomst Murcia, 12 minuten over
3.
Ik zit hier op 46 kilometer van Cartagena.
Ik volg nu de E15, A7 naar Alicante.
Het is 19 over 3.
Van hieruit is Alicante nog 83 kilometer.
Het is nu rond 4 uur. Ik heb
zoëven bij een Area de Descanso een bocadillo de salchichones
gegeten met een plisje en een café solo.
Het is heet, gloeiend heet.
Ik heb aan twee kanten de ramen van de auto open.
Het is nog 59 kilometer naar Alicante.
Ik rijd nu 120 km.
Ik rijd nu het Catalaans, of
Valenciaans, sprekende taalgebied binnen.
Alicante wordt hier al aangegeven onder twee namen: Alicante en
Alacant.
Het is 6 minuten over vier.
Aan alle kanten doemen nu de palmbomen en palmbossen op.
Dit is een zeer vruchtbare streek.
Aan alle kanten zie ik nu citroen- en sinaasappelbomen.
Dat is niet verwonderlijk, want Valencia ligt hier 208 kilometer
vandaan.
Elche
De aansluiting met mijn geografische
ervaringen is nu rond. Ik ben weer op bekend gebied.
De cirkel is gesloten.
Alicante
Om half vijf verwelkomd door
Manolí Ayala, Carrer Pintor Cabrera 13, 1o D, een zeer
hartelijke, van oorsprong Madrileense, weduwe. Ogenblikkelijk
koffie. Het beste gastgezin tot nu. Keurig verzorgd. Goede keus
van José Luís, mi amigo. Alicante heeft alles. Het
is een Spaanse stad, met zijn oorspronkelijke karakter. Heeft
alle toeristische aantrekkelijkheden, zoals strand, boulevard
en vliegveld. De stad geeft een superschone indruk. Hier wil ik
in de verrre toekomst wel wonen. Een ideale vestigingsplaats voor
een eigen instituut. Een joint venture met het Colegio de España?
Voor Nederland is het goed te bereiken. Ik denk aan een Nederlandse
residentie in Val Monte in Berg en Dal, samen met het instituut
dat daar al zit en op termijn een vestiging hier. Aan deze Costa
Blanca wonen nu al 10.000 Nederlanders. Met de auto is het snel
bereikbaar en per vliegtuig in twee en een half uur. Er kan gebruik
gemaakt worden van goedkope campingvluchten en directe busverbindingen,
op zijn minst tot Benidorm. Ideaal.
Dinsdag 9 juni
Een bewolkte dag. Gesproken met
Vera Emmen. De Nederlandse secretaresse van het Colegio de España
in Alicante. José Luís e Rosa hadden haar op 12
mei bezocht in verband met de noodzaak om een studiecoördinator
in Alicante aan te trekken. 's Middags barstte het onweer los.
In het noodweer naar Benidorm gereden om Stef van der Meulen de
handleiding bij de Apple 2C te brengen. Naar aanleiding hiervan
met hem en Auke gesproken over het begin van de SBO, die ik met
Peter en Toby heb opgericht, en de computers die wij gebruikten.
Het arbeidsconflict waarin Henk heeft bemiddeld, waardoor ik het
voorzittersschap van de stichting moest neerleggen, mijn vaste
voornemen om samen met Spanjaarden en andere partijen een nieuwe
organisatie te bouwen en de gevolgen die dat voor mijn relatie
hebben gehad. Een hartelijk gesprek. Stef en Auke lieten mij weten
te allen tijde bij hen welkom te zijn wanneer ik weer in de buurt
van Benidorm kom. En die mogelijkheid sluit ik beslist niet uit.
Alicante, woensdag 10 juni
De zon schijnt over Alicante.
Tijd voor strand en zee. Een gitana leest de kaarten en voorspelt
mijn toekomst. Er zijn drie vrouwen in mijn leven, "una rubia,
una de pelo castaño oscuro y una de pelo castaño
claro. En un día festivo estuvo a disgusto con la rubia,
por la tarde y por la noche a eso de la una o la una y media.
Hace dos años o algo así. Las mujeres de pelo castaño
parecen mucho. Son ricas. Son mujeres de carrera. La del pelo
castaño oscuro conoció a mediodía. Ella le
quiere. Ella es de suerte. Echó lágrimas para ella.Va
a tener una buena salud. Ahora tiene que cuidarse con los bronquios,
pero va a vivir en un clima seco, al mar. Va a tener una vida
larga. De suerte". Zij las het allemaal uit de kaarten. Opmerkelijk
was de associatie bij de ridder te paard.
Donderdag 11 juni
Rustdag. Besluit om tot en met
zondag te blijven in verband met het feest van Cristianos y Moros
in de wijk San Blás.
Vrijdag 12 juni
Vanmorgen Manoli naar het Estación
de la RENFE gebracht. Ze is een week op bezoek bij haar dochter
in Abencerrada, in de Sierra de Guadarrama. Ze heeft mij het volledige
vertrouwen gegeven om tot maandag in haar huis te blijven. Haar
buurvrouw Luísa zorgt voor het eten.
Manuela
Serial en la televisión
española. Muy complicada, pero verdadera. Uitgebreide conversación
con Luísa sobre el asunto personal. Anteriormente una conversación
muy intensiva de dos horas de duración el el bar de la
esquina. Por casualidad hablamos del Duque de Alba. Una persona
siempre está en busca de sus antecesores. Yo estimo al
Duque de Alba. Al Duque de Hierro. Por su persoanalidad, por su
valentía. Holanda ganó el primer partido del campionato
de las naciones contra Escocia. Voy a ver las primeras entradas
de bandas de la fiesta de Moros y Cristianos. Het is nu vijf voor
half elf. De Duitsers hebben het weer voor elkaar. De gelijkmaker
tegen de Russen in de laatste seconde. Alicante gonst. Er staat
wat te gebeuren. Vanuit mijn woning hoor ik kinderen en volwassenen
in feeststemming. Ik ga nu naar San Blas, naar de fiesta de Moros
y Cristianos. Regen, regen, regen. Geen probleem voor de cristianos.
La guerra es la guerra. Zeer indrukwekkend de "christelijke"
heerscharen deze wijk te zien binnentrekken. Door twee "moren"
wordt ik de hele dag uitgenodigd in hun "cuartel", om
hun feest mee te maken, maar op het moment dat ik hun whiskey
afreken zijn ze verdwenen.
Alicante, 14 juni 1992
Te middernacht, na afloop van
de desfile de las bandas cristianas, schreef ik dit verhaal hieronder.
Een epiloog, geschreven tijdens de laatste dag van mijn verblijf
in dit wonderlijke land.
"Alicante, Alacant. Alle
kanten,
Ik ben aan het eind van mijn
etappe. Je gaf mij een horloge. Vanmorgen had ik Mark aan de telefoon.
Mijn zoon, mijn vlees en bloed. Vanavond heb ik hier in Alicante
het "feest" van de Moros y Cristianos gevierd. Impresionante.
Indrukwekkend. Het Alhambra van Granada is daarbij slechts behang.
Un decoro. Ik weet niet wat mij overkomt, maar ik geloof dat het
collectief bewustzijn van dit volk nog steeds niet in het gerede
is gekomen met het conflict dat zij meer dan vijfhonderd jaar
geleden hebben gehad. Vanavond heb ik de "Cristianos"
de Barrio de San Blas de Alicante zien binnentrekken.. Morgen
volgen de Moros. De mensen hebben
van dit conflict een feest gemaakt. Duizenden guldens geven ze
uit om hun collectief schuldgevoel elk jaar opnieuw te sussen.
Hier werden honderden jaren geleden duizenden mensen vermoord
om hun geloof. Toch zijn ze er nog steeds, de "mozárabes",
de moren, de arabieren, de mohammedanen, die een ander geloof
hadden dan de "christenen", de katholieken, die zich
moesten onderwerpen aan het gezag van de paus. Ik heb ze gezien,
vandaag. Ik zag een Spaanse arabier met zijn zoontje. Een arabier
die geen Arabier mag zijn, omdat een man en een vrouw, waarvan
wij 18 jaar geleden in Sos del Rey Católico het huis en
de slaapkamer bezochten, besloten het geloof van die mensen in
dit land te verbieden. Ik dacht vandaag ook aan Sint Anthonis.
Aan de tradities. De tradities waaraan ieder meewerkt zonder duidelijk
te kunnen maken wat de werkelijke betekenis is van wat ze doen.
Dat is hier ook het geval: Alegría!!! Niet praten, maar
drinken en feestvieren. Waarom ook niet? Het leven is te kort
om de wereld een ander aanzien te geven. Ieder kan alleen een
bijdrage leveren. Y después morir. No me importa. Ik denk
nu aan jou. Ik denk aan Liesbeth. Ik denk aan Peter. Drie mensen
die veel voor mij betekenen in mijn leven. In september praat
ik verder met Ida. Ida Willadsen van het Malaca Instuto. Dan ben
ik in feite aan het eind van mijn doelen en zal ik wel verder
zien.
Nos veremos. En cualquier sitio,
en cualquier lugar, en cualquier momento."
La Queimada
Luísa Castro Cortés,
mijn Galicische gastvrouw heeft mij en mijn Japanse buurvrouw
vergast op een heerlijk rijstgerecht met almejas, mejillones,
langostas y gambas. Op het eind een halve liter aguardiente, vermengd
met citroenschil en suiker aan het branden gebracht. Al roerende
formuleerden wij een geheime wens, terwijl Luísa haar Galicische
spreuken uitsprak, taal van de bruxas. De queimada werd daarna
met koffie gemengd. Viva el aguardiente. Straks volgt de intocht
van de moren.
Middernacht
Het feest is ten einde. Mi recorrido
por España is ten einde. De laatste beelden zijn van El
Rey Moro. Samen met Tsjuomi, uit Tokyo, een afscheidsdrankje gedronken.
Het beste compliment dat ik hier verschillende keren heb gekregen
is de vraag:
"Usted no es de aquí
¿verdad? Se lo nota al acento".
15 juni 1992,
La despedida. Afscheid van Luisa: "Hijo
mío. No se si nos encontremos otra vez, pero te deseo de
todo corazón que todos tus proyectos se cumplan".
Mijn antwoord: "Yo estoy convencido de que sea así,
y el mundo es tan pequeño que seguramente nos veremos otra
vez". Ik vertrok om 9.00 uur in de ochtend. De volgende dag
om 8.30 uur was ik, na een rit van 2112 kilometer terug in Nijmegen.
Een mens keert altijd terug naar de plaats van zijn "origen",
maar in de vaste overtuiging dat er in korte tijd een nieuwe Nederlands-Spaanse
organisatie het licht zal zien......."
Ik heb grenzen getrokken tussen
Europa en Zuid-Amerika. Gistermiddag werd een zinsnede uit een
gedicht van Lorca "Tengo un hijo, hijo. Su nombre es Juan"
vertaald met "Ik heb een zoon, een zoon. Zijn naam is John".
Dat is veelzeggend, Elizabeth. Zeker gelet op de voorspelling van de 'gitana'
op het strand van Alicante." I love you. Zakelijk én
privé. Het wordt echter wel tijd dat er haast wordt gemaakt
in Parijs. Ik lees
namelijk ook nog in het NRC
Beslag op lading Pakistan.
Daar zit dus ook muziek in. Zeker gezien
het feit dat Getronics ook geen onbekende is van ons. Wij hebben
ooit eens een optie gehad op hun bedrijfsruimte in Diemen ten
behoeve van Nieuw Elan en een oude vriend en voormalig klasgenoot van
mij (op het Nijmeegs Lyceum, waar Bert Hortensius woonde) - Hans van Helden
uit Nijmegen - heeft daar ooit nog de directie gevoerd. Grupo
CP wordt voor Getronics de groeikern voor de verdere uitbouw van
de dienstverlening in
Spanje, Portugal, Midden- en Zuid Amerika. Getronics behaalde vorig
jaar een omzet van Hfl. 2,8 miljard met 8500 medewerkers. Het
spel van de knikkers is dus begonnen. Het is nu zaak dat mijn
initiatief door goede mensen wordt opgepakt. Herman
Wijffels is al op de fiets naar zijn werk gegaan. Dat is dus
een goed voorteken. Bingo
dus! Hartelijke groet, JOHN
VAN DER HEYDEN.
Het EERSTE
PAARSE KABINET van het KONINKRIJK
DER NEDERLANDEN.
Voorste rij van links naar rechts Minister
van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen JO
RITZEN, Minister
van Buitenlandse zaken HANS
VAN MIERLO, Minister-President
WIM
KOK, Oprichter Instituto
Cervantes JOHN
VAN DER HEYDEN,
Minister van Binnenlandse Zaken en Vice Premier HANS DIJKSTAL, Minister van Justitie WINNIE
SORGDRAGER, Minister
van Financiën GERRIT
ZALM. Achterste
rij van links naar rechts Minister van Volksgezondheid en Sport
ELS
BORST, Minister
van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij JOZIAS VAN AARTSEN, Minister van Verkeer en Waterstaat ANNEMARIE
JORRITSMA, Minister
van Defensie JORIS
VOORHOEVE, Minister
van Economische Zaken HANS
WIJERS, Minister
van Sociale Zaken en Werkgelegenheid AD MELKERT en Minister van Ontwikkelingswerk
JAN PRONK.
CONCERT
FOR LIFE
Instituto Cervantes is legally registered at the Benelux Trade
Registrar under
deposit numbers 0508277 and 843323 in class 41: education, trainings
and courses and is a tradename of the Foundation
Cervantes Benelux
in Utrecht, registered under number 41211928 of the Chamber of
Commerce of Amsterdam (IBAN: NL91INGB0004729266 BIC: INGBNL2A). Instituto
Cervantes Limited
is registered for England and Wales under Company No. 3300636
at Companies
House, Cardiff.
Cervantes Holding
is a member of the Baak-kring
Management Centre VNO-NCW.
Photograph ENGELENBURG
CASTLE, KINGDOM
OF THE NETHERLANDS.
Instituto Cervantes está legalmente depositado como marca
comercial en el
registro de marcas del Benelux-Bureau
voor de Intellectuele Eigendom bajo los números de depósito 0508277
y 843323 en clase 41: educación, enseñanza y cursos
y es un nombre comercial de la Fundación Stichting Cervantes
Benelux en Utrecht,
inscrito bajo número 41211928 de la Cámara de Comercios
en Amsterdam (IBAN: NL91INGB0004729266 BIC: INGBNL2A). Instituto
Cervantes Limited
is registered for England and Wales under Company No. 3300636
at Companies
House Cardiff. Cervantes
Holding es miembro
del Baak-kring
Centro de Gestión
Empresarial del Patronal del Reino de los Países Bajos
VNO-NCW.
Foto arriba CASTILLO ENGELENBURG
EN BRUMMEN.
Instituto Cervantes is als handelsmerk wettig gedeponeerd bij het Benelux
Bureau voor de Intellectuele Eigendom onder depotnummers 0508277 en 843323 in klasse
41: onderwijs, opleidingen en cursussen en is een handelsnaam
van de Stichting
Cervantes Benelux
te Nijmegen, ingeschreven onder nummer 41211928 van de Kamer
van Koophandel te Amsterdam
(IBAN: NL91INGB0004729266 BIC: INGBNL2A). Instituto
Cervantes Limited
is registered for England and Wales under Company No. 3300636
at Companies
House, Cardiff.
Cervantes
Holding is lid van
de Baak-kring, Management Centre VNO-NCW.
La Corona de
la Casa
Real Española
sirve de símbolo de unidad de nuestros países y
muestra la Lealtad Histórica
como expresada en el himno nacional de los Países Bajos.
More information
at the website of Amazon.com, Wal-Mart and Trafford
Publishing Canada.
VANAF 16
OKTOBER 2004 HEEFT
DE OPRICHTER VAN DE STICHTING
CERVANTES BENELUX,
EIGENAAR VAN HET HANDELSMERK
INSTITUTO CERVANTES
IN DE BENELUX EN DE LIMITED
COMPANY INSTITUTO CERVANTES ENGLAND AND WALES - OP STRAFFE VAN EEN DWANGSOM -
EENIEDER WAAR OOK TER WERELD - VERBODEN GEBRUIK TE MAKEN VAN DE
BEELTENIS VAN ZIJN OP 31
AUGUSTUS 1997 TIJDENS
EEN ONTVOERINGSPOGING OM
HET LEVEN GEKOMEN PARTNER,
TENZIJ DIT BINNEN HET KADER VAN DE DOOR HEM VERSTREKTE VOLMACHTEN NADRUKKELIJK IS OVEREENGEKOMEN.
THE WORK CONTINUES
© J.L. VAN
DER HEYDEN TORREMOLINOS
ALLE RECHTEN VOORBEHOUDEN
